မိုးေတြ ရြာလာျပီ။ ၀တ္ေနက် က်ေနာ့္ rain coat ခပ္ႏြမ္းႏြမ္းေလးကို ဆြဲ ထုတ္လိုက္တယ္။ အခန္းေထာင့္မွာ ေထာင္ထားတဲ့ ထီး ဆီကို မ်က္စိက ေရာက္သြားေပမယ့္ အေဆာင္ထဲက ထြက္တဲ့ အခ်ိန္ က်ေနာ့္လက္ထဲမွာ ဘာမွ ပါမလာခဲ့ဘူး။ ရင္ဘတ္က ဇစ္ကို ဆြဲတင္လိုက္တယ္။ ေန႕လည္စာ စားျပီး ျပန္လာတဲ့ အခန္းေဖာ္ သူငယ္ခ်င္းကို စကားတစ္ခြန္း မွာလိုက္တယ္ "I'll be back so late" ......ေက်ာင္းသင္ခန္းစာေတြ၊ chat history ေတြကို ေသခ်ာ save ထားတဲ့ folder ၊ ဖင္ကပ္ပဲ က်န္ေတာ့တဲ့ ေခါင္းလိမ္းဆီ ..... အဲဒါေတြကို ေက်ာခိုင္းျပီး က်ေနာ့္ ေျခလွမ္းေတြကို စလိုက္ပါတယ္။ သည္းသည္းမည္းမည္း ရြာေနတဲ့ မိုးထဲမွာ သတိထားလိုက္မိတာက ခြ်င္ခြ်င္ ခြ်င္ခြ်င္ နဲ႕ အသံေပးေနတဲ့ က်ေနာ့္ ေဘာင္းဘီအိတ္ထဲက အေၾကြေစ့ေတြ။ ဆြဲထုတ္လိုက္တယ္။ အဲဒါေတြကို လက္က ဆုပ္ထားရင္း က်ေနာ္ ဆက္ေလွ်ာက္လာတယ္။ လာခဲ့တဲ့ ခရီးက ဘာမွမရွိေသးေပမယ့္ က်ေနာ့္ တစ္ကိုယ္လံုး ၾကြက္စုတ္ ျဖစ္ေနျပီ။
Bus stop ကိုေရာက္ေတာ့ မိုးတိတ္ေအာင္ ေစာင့္တာလား၊ Bus ကို ေစာင့္တာလား ေရေရရာရာ မသိတဲ့ မ်က္လံုး တစ္စံုကို က်ေနာ္ ရင္ဆိုင္လိုက္ရတယ္။ ကေလးေလး တစ္ေယာက္ရယ္ပါ။ အသက္က အလြန္ဆံုးရွိမွ ဆယ္ႏွစ္ ေပါ့။ ေသခ်ာတာ တစ္ခုက သူ႕အၾကည့္ေတြထဲမွာ ဆာေလာင္ မြတ္သိပ္မႈေတြ ျပည့္ေနတယ္ ဆိုတာပါပဲ။ က်ေနာ့္လက္ထဲမွာ ဆုပ္ထားတဲ့ အေၾကြေစ့ေလးေတြကို ကေလးေလးရဲ႕ လက္ထဲ ထည့္ေပးလိုက္တယ္။ ခ်က္ခ်င္း ေျပးထြက္သြားတဲ့ ကေလးေလးကို ၾကည့္ျပီး က်ေနာ့္မ်က္ႏွာမွာ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာေအာင္ ေပ်ာက္ေနတဲ့ အျပံဳးတစ္ခု ေပၚလာတယ္။ ေက်နပ္လို႕ ျပံဳးတာလား၊ ကေလးေလး အစား နာက်င္လို႕ ျပံဳးမိတာလား ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေတာင္ မေ၀ခြဲတတ္ေတာ့ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္ ေပ်ာ္သြားတယ္။
က်ေနာ့္ ႏွာေခါင္း နဲ႕ ႏႈတ္ခမ္းေထာင့္က တစ္ခုခု ကို ခံစားလိုက္ရတယ္။ ညာလက္ခံုနဲ႕ ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းပဲ ဆြဲပြတ္ လိုက္တယ္။ က်ေနာ့္ အတြက္ မထူးဆန္းေတာ့တဲဲ့ (က်ေနာ့္လက္ခံုေပၚက) နီရဲရဲ၊ ေစးထန္းထန္း အရာေတြကို အံ့အံ့ၾသၾသ စိုက္ၾကည့္ေနမိတယ္။ မထူးဆန္းေတာ့ဘူးဆိုရင္ ဘာလို႕ ၾကာၾကာစိုက္ၾကည့္ ေနရတာလဲ။ ဦးေႏွာက္ကို အလုပ္ေပးလိုက္တယ္။
ေၾသာ္ ..... မနက္ျဖန္ဆို (က်ေနာ့္ကို ကုေပးေနတဲ့) ဆရာ၀န္ ေျပာထားတဲ့ ေျခာက္လ ဆိုတဲ့ အခ်ိန္ ျပည့္ျပီေလ .........
